« درباره فرزندان »

آنگاه زنی که کودکی در آغوش داشت گفت :

              با ما از فرزندان سخن بگو.

و او گفت:

           فرزندان شما ، فرزندان شما نیستند.

           آن ها پسران و دخترانِ خواهشی هستند که

زندگی به خویش دارد.

           آن ها به واسطه ی شما می آیند ، اما نه از شما ،

          و با آنکه با شما هستند ، از آنِ شما نیستند.

          شما می توانید مهرِ خود را به آنها بدهید ،

اما نه اندیشه ی خود را ،

         زیرا که آن ها اندیشه های خود را دارند.

         شما می توانید تنِ آن ها را در خانه نگاه

دارید ، اما نه روحشان را ،

         زیرا که روحِ آن ها در خانه ی فرداست ، که شما را

به آن راه نیست ، حتی در خواب.

        شما می توانید بکوشید تا مانندِ آن ها باشید ،

اما مکوشید تا آن ها را مانندِ خود سازید.

         زیرا که زندگی واپس نمی رود و در بندِ

دیروز نمی ماند.

        شما کمانی هستید که فرزندانتان مانندِ تیرِ زنده ای

از چله ی آن بیرون می جهد.

        کمانگیر است که هدف را در مسیرِ نامتناهی

می بیند ،و اوست که با قدرتِ خود شما را خم

می کند تا تیرِ او را تیز پَر و دوررس به پرواز

در آورید.

         بگذارید که خم شدنِ شما در دستِ کمانگیر

از روی شادی باشد؛

         زیرا او هم به تیری که می پَرد مهر

می ورزد و هم به کمانی که در جا می ماند.

برگرفته از کتاب « پیامبر »